Het verhaal van Otto Frans Zeedijk
In het groen vond hij zijn plek
Otto Frans Zeedijk is geboren en opgegroeid in Dordrecht, maar op Schouwen-Duiveland vond hij zijn eigen paradijsje. Een prachtig verstild plekje, verscholen in het groen. “Mijn schoonzus had hier op het park een huisje en zodoende wisten we dat dit te koop stond. We zijn er ingetrokken en eigenlijk nooit meer weggegaan.”
Op Schouwen-Duiveland vond hij een plek om te blijven
Een paar jaar geleden verloor Otto Frans zijn vrouw aan dementie. Jarenlang was hij haar mantelzorger, totdat ze naar een verpleeghuis moest. “Op een mooie dag in mei hebben we nog samen in een restaurant wat gegeten en koffie gedronken. En drie weken later was ze dood. Helemaal op was ze. Maar we hebben mooie jaren gehad samen, daar hou ik me maar aan vast.”
Om toch weer wat aanspraak te hebben én iemand om voor te zorgen, besloot Otto Frans een kat te nemen. “Mijn transgender kat, noem ik haar. Het had een kater moeten zijn, maar later bleek het toch een poes.”
Ik ben erg blij dat de mensen van Acta Zorg er zijn
Qua gezondheid zit het Otto Frans niet mee. “Ik heb COPD en soms, zoals nu, heb ik het best moeilijk. Oud worden is leuk, maar oud zijn valt soms behoorlijk tegen…” Twee keer per dag komt het team van Acta Zorg langs om Otto Frans te ondersteunen, ’s ochtends met wassen en ’s avonds met naar bed gaan. En ook de kat wordt met liefde verzorgd.
“Ik ben erg blij dat de mensen van Acta Zorg er zijn. Stuk voor stuk doen ze hun werk hartstikke goed. En wat ik heel fijn vind, is dat ik altijd op m’n knopje kan drukken als er iets aan de hand is. Dat is een geruststellend idee. Ook voor mijn kinderen, want die wonen in Ridderkerk. Ik heb mijn alarm tot nu toe pas één keer gebruikt, maar ik heb die druppel altijd om.”